[ وَلا تَفْضَحْ أَحَداً حَيْثُ سَتَرَ اللّهُ عَلَيْكَ أَعْظَمَ مِنْهُ وَاشْتَغِلْ بِعَيْبِ نَفْسِكَ وَاصْفَحْ عَمَّا لا يُعْنيكَ أَمْرُهُ وَحالُهُ وَاحْذَرْ أَنْ يَفْنى عُمْرُكَ بِعَمَلِ غَيْرِكَ وَيَتَّجِرَ بِرَأْسِ مالِكَ غَيْرُكَ وَتَهْلِكَ نَفْسُكَ ، فَإِنَّ نِسْيانَ الذَّنْبِ مِنْ أَعْظَمِ عُقُوبَةِ اللّهِ فِى الْعاجِلِ وَأَوْفَرِ أَسْبابِ الْعُقُوبَةِ فِى الْآجِلِ وَاشْتَغِلْ بِعَيْبِ نَفْسِكَ ] امام صادق عليه السلام مىفرمايد : كسى را به بدىهايى كه از او خبر دارى رسوا و بىآبرو مكن ، خود تو همان انسانى هستى كه خداوند غفار قبايحى بدتر از آنچه كه از ديگران خبر دارى بر تو پوشانده و نگذاشته آبرويت به باد رود ! آبرو و شخصيت ديگران را محترم بدان و سعى كن از اعتبار ديگران كم نكنى ، به عيب خود مشغول باش و براى آن بكوش كه رفع عيب از اعظم مسائل زندگى و از بهترين كارهاست و هرچه براى تو انجامش و برنامه‌اش سود ندارد از آن درگذر و بترس از اين‌كه با مشغول شدن به عيب ديگران از طريق غيبت و تهمت و افترا عمرت را فنا كنى و اين سرمايهء گرانبهاى هستى را از دست بدهى . در حديث است كه غيبت موجب عذاب غيبت كننده و كفاره گناهان غيبت شونده است ، آن چنان عمل مكن كه خوبى هاى تو سرمايهء ديگران شود و ديگران به عمل تو از عذاب نجات پيدا كرده و تو به خاطر بدىهايى كه در حق ديگران كردى به عذاب مبتلا شوى !